Schone (zonne)schijn in Damascus.

Hij zal een jaar of acht zijn geweest. Met grote ogen staart het jochie naar national geographic in een lokale hammam (Syrisch Badhuis). Na een dag van nonstop nationalistische nieuwsuitzendingen ten aanzien van de pro-regeringsdemonstraties in het land biedt de natuurzender een ander beeld van de wereld kan ik me voorstellen. Politiestaat Syrië is interessant en uiteraard veel te ingewikkeld om in de paar dagen die ik er was te begrijpen. Een eerste –korte- indruk.

Bijn aankomst in Syrië ontstaat er meteen de indruk van een streng georganiseerde politiestaat: vier controles, streng-ogende veiligheidsbeambten en veel politievoertuigen. In een extreem hoge mate duikt de beeltenis van Assad op, ik stel mij voor hoe het hoofd van Mark Rutte constant opduikt. Ondenkbaar in Nederland, in Syrië everyday-life. Damascus is verder rustig. Mensen gaan naar hun werk, zitten op school of –en dat kan nu natuurlijk ook- scanderen in groepen de naam van Assad door de straten. Op straat worden Assad-posters verkocht en bussen/taxi’s/eettentjes hebben verschillende poses van Assad in postervorm opgehangen. Assad handenschuddend met Ahmeddinijad; Assad in legeruniform. Assad voor en Assad na. Een bizarre constatering wanneer je je bedenkt dat deze man Syrië streng beteugelt en weinig toestaat. Zijn vader, nog steeds erg gewaardeerd als voormalig-staatshoofd, voerde 30 jaar een schrikbewind waarin veel mensen de dood vonden. In de jaren ’80 doodden de autoriteiten zelf duizenden mensen bij opstanden in Syrië. Deze man heeft blijkbaar wat krediet opgebouwd. Vrijheid van meningsuiting is hier absoluut niet normaal. Facebook functioneert hier bijvoorbeeld pas sinds een paar maanden. Het is een vreemde gewaarwording als je mensen gespannen naar Al Jazeera ziet kijken om het nieuws te volgen over de ontwikkelingen in Deraa. Opvallende genoeg zijn er geen problemen in hun prachtige land als je er naar vraagt. Iedereen kan informant zijn bij de geheime dienst, hierover wordt niet gesproken en Assad is een held.

Ook in de hammam waar ik vanavond heerlijk heb gerelaxt was van een jonge Syrische jongen geen kwaad woord over Assad te horen. ‘We love him; he is changing our country for the best’. De snelheid waarmee hij deze zin uitsprak op mijn terloopse vraag waar de protesten over gaan, doet vermoeden dat deze zin zit ingebakken. De jongen is intelligent, doceert Engels en Arabisch maar lijkt doordrongen door alle Assad propaganda.

Toen ik  na het gebadder en de massage onder het genot van thee en een goed gesprek om me heen keek en de jonge jongen (ik gok zoon van de hammam-eigenaar) National Geographic zag kijken vroeg ik me af welke vragen hij zichzelf zou stellen. Welke informatie sijpelt door naar Syrië vanuit andere landen en welke informatie sijpelt vanuit Syrië door de wereld in. Joris Luyendijk schreef er ooit al over in ‘Het zijn net mensen’. Zonder persvrijheid in een onderdrukkend regime is van objectieve verslaggeving geen sprake. Je weet nooit wat mensen denken, wat is waarheid en welke belangen een rol spelen. Joris Luyendijk schreef dit na jarenlange ervaringen in het Midden-Oosten. Het zegt veel dat ik die indruk ook sterk kreeg na slechts drie dagen in Damascus.

Ik schrijf dit vanuit Amman, Jordanië. Ik verblijf hier nog een aantal dagen waarna ik doorreis naar mijn eindbestemming.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s