DE ROZE LUCHTBEL VAN AQABA

Met de Amman-manifestaties aan de gang in het water liggen en genieten van het zonnetje. In de roze luchtbel van Aqaba krijg ik weinig mee van de protesten in Amman. Een af en toe passerende auto met Jordaanse vlag en foto van koning doen iets vermoeden. Toch, dit valt tussen de vele luidruchtige toeristen en claxonnerende auto’s niet op.

Voordat ik voor 2 dagen naar Aqaba vertrek heb ik eerst nog een dag sightseeing in Amman gepland. Twee ontmoetingen doen mij realiseren hoe de jongere generatie hier aankijkt tegen strenge autoriteiten. De eerste ontmoeting met een 21-jarige Palestijns/Jordaanse jongen is toevallig en tekenend voor de gastvrijheid van het Midden-Oosten:

Op het punt de bus in te stappen zie ik de traditioneel geklede buschauffeur. Mijn vermoeden blijkt te kloppen wanneer de man lachend zegt: ‘no english’. De jongen achter mij is bereid me te helpen en vertelt me dat mijn eindbestemming met de taxi beter te bereiken is. Ach, hij heeft vandaag toch geen college en biedt vriendelijk aan om mij te vergezellen. Zo heb ik ineens een lokale, Arabisch sprekende, gids. In de taxi vertel ik hem wat ik doe, hoe ik heet en we wisselen meteen contactgegevens uit. Hij vindt het moedig dat ik in mijn eentje zonder Arabisch te spreken door het Midden-Oosten reis. Hij heeft het idee dat Arabieren door Europeanen per definitie eng worden gevonden. Lachend zeg ik hem dat dit voor mij niet opgaat, ik ben toch veel sterker dan dat hij is? De taxichauffeur pikt mijn gebaren via de binnenspiegel op en lacht zachtjes mee.

We wandelen rond en praten ronduit over studie, zijn leven, mijn leven, interesses, etc. Ook hier is voetbal de gemene deler. Robben; Sneijder, we zijn het eens over de kracht van het Nederlands elftal. Andere serieuze zaken komen ook aan bod en hij vertelt me over zijn stukgelopen relatie. Hij voegt daaraan toe dat het best lastig is, zo’n relatie in Jordanië. Geen seks voordat je gaat trouwen, lastige schoonfamilie en nog veel meer regeltjes. Wat hem betreft kunnen veel dingen in Jordanië best minder strikt worden genomen. Hij vertelt me over zijn favoriete rapartiest, Eminem. Hij is onder de indruk van de de songtekst: ‘I love America but Fuck the government!’. Ik denk dat hij daarmee samenvat wat veel jongeren op dit moment voelen. Een gevoel dat aan de voet staat van de voortgaande Arabische lente. Na een paar gezellige en interessante uren nemen we afscheid. Na er zeker van te zijn dat de taxi mij voor een afgesproken prijs op het goede adres aflevert stapt hij op.

Het ‘fuck the government’ komt ‘s middags veelvuldig terug als ik een Syrisch/Oekraïense jongen spreek. We komen aan de praat over Jordanië, Syrië en de gebeurtenissen in het Midden-Oosten. De jongen vertelt over zijn arrestatie. Hij heeft 6 maanden vastgezeten vanwege kritiek op de huidige president Assad. Het ging om berichten die hij plaatste op Facebook. Juist deze striktheid zorgt ervoor dat jongeren in het zadel klimmen. Deze jongeren staan aan de voet van de voortgaande Arabische lente. Het lijkt erop dat ze genoeg hebben van de eenzijdige beeldvorming, willen ook de vrijheden die voor ons zo normaal zijn en identificeren zich op veel punten niet meer met conservatieve samenlevingen is mijn indruk.

In Aqaba merk ik hiervan weinig. Ik maak mijn eerste duikles mee en terwijl ik onder water de flora en fauna van de rode zee in mij opneem schieten beelden van hippe Arabische jongeren door mijn hoofd. Met hun Converse schoenen en G-star broeken scanderen ze leuzen tegen autoritaire koningen en presidenten. Ik denk aan mijn grootste zorg op dat moment. Ademhalen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s