Vier dagen Nablus in slechts 445 woorden

Vermoeid van het geklap en gedans op een Palestijnse bruiloft kijk ik onder het genot van een kopje muntthee en wat dadels terug op mijn eerste dagen in Nablus. Ik probeer te bedenken hoe ik al deze indrukken kort maar krachtig op papier ga krijgen. Ik waag een poging.

Project Hope (PH) is een prachtige organisatie. Ondanks dat ik voor aanvang van mijn werkzaamheden niet goed wist wat te verwachten werd mij bij aankomst direct duidelijk waar PH om draait en waar het in mijn ogen om zou moeten draaien: empowerment en emancipatie van de lokale -in-bezet-gebied-levende- bevolking.

Het in-en-uitlopen van lokale en internationale vrijwilligers die door een enorm hartelijke en gastvriendelijke Nizar van koffie en thee worden voorzien zorgt voor een luchtige en vrolijke sfeer. De één vertrekt naar zijn lessen in Balata-kamp (een vluchtelingenkamp in de buurt van Nablus), de ander komt daar net vandaan. Weer anderen hebben het over vreedzame demonstraties vanwege de brute moord op een activist in de West Bank en anderen lopen rond met dienbladen met mierzoete thee (sjai). De eerste dag kijk ik het allemaal aan (en daarmee de kat uit de spreekwoordelijke boom) en concludeer dat de sfeer -ondanks alles- luchtig en rustig is. “Is die eerste indruk wat ik ervan had verwacht?” vraag ik mezelf af. Goede vraag. Misschien wel? Eigenlijk ook niet? Ik raak in de war, krijg er koppijn van en concludeer: tijd voor wat rust. Terug naar het prachtige appartement tegenover het kantoor.

De dagen die volgen staan voor mij in het teken van het persoonlijk bekijken van waar en op welke manier ik PH het beste van dienst kan zijn. Ik probeer zoveel mogelijk te zien en mee te doen om inspiratie op te doen, spreek met mensen over de beste manier van het opzetten van Engelse lessen en hoor van wat lokale vrijwilligers dat de beheersing van de Spaanse taal een gewilde vaardigheid is (we zijn bezig met een curriculum). Zo inventariseer ik er die eerste dagen op los terwijl ik de andere vrijwilligers leer kennen, rondwandel door de oude stad (deze is PRACHTIG!) en probeer wat Arabisch op te steken.

Wat zeg ik dan na vier dagen? Het project doet goede dingen waaraan ik zo goed mogelijk ga proberen bij te dragen, de mensen zijn vriendelijk en de lokale bevolking waarmee ik in aanraking kom lijkt -ondanks dat deze gebukt gaat onder de stressvolle bezetting- optimistisch te blijven. Ik realiseer me dat ik meer woorden heb gebruikt dan ik in eerste instantie wilde gebruiken maar veel minder woorden gebruik dan ik eigenlijk nodig heb. Ik denk dat ik meer foto’s ga maken. Immers, ´Een beeld zegt meer dan …. ´

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s