Een Palestijnse staat volgens de grenzen van 1967

Deze bijdrage komt voort uit het feit dat ik constateer hoe de koppen rondom het Midden-Oosten conflict volstaan met jaartallen en namen van verdragen. Logischerwijs betekent dit dat veel mensen snel verder bladeren en weinig aandacht schenken aan dat nieuws. Om het geheel ietwat in context te plaatsen deze bijdrage.

In 1947, na de verschrikkingen van de holocaust, gaven de Verenigde Naties Israël hun eigen land (zie bovenstaande afbeelding stage 2). Dit land was gevestigd in het mandaatgebied Palestina (van het Verenigd Koninkrijk, die waren daar de baas) waardoor Palestina haar land moest doneren aan een te creëren Joodse staat. De oorlog van 1948 die dit opleverde (de Palestijnen waren niet van plan 55% van hun land weg te geven) resulteerde in de onafhankelijkheid van Israël. De verschrikkingen die met deze onafhankelijkheid gepaard gingen zorgden ervoor dat veel Arabische landen die onafhankelijkheid niet erkenden. De spanning en haat en dreiging die dat weer opleverde in het Midden-Oosten resulteerde in de zesdaagse-oorlog (in 1967). Israël  veroverde de Westelijke Jordaanoever, de Sinaï (in Egypte), de Golanhoogten (bij Syrië, bovenin Israël) en Gaza.

De VN sommeerde Israël in die tijd tot het verlaten van die gebieden en het respecteren van de grenzen. Die grenzen hebben dus betrekking op de Palestijnse gebieden zoals die destijds werden vastgesteld (dit is stage 3). Het gaat daarbij om Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem. In de afgelopen 60 jaar is Israël het gebied dat ‘Palestina’ had moeten zijn blijven bezetten. Beetje bij beetje annexeert Israël het land om te komen tot wat voor velen de droom is: ‘Groot-Israël’ (stage 4 laat overigens de huidige situatie zien). Netanyahu (de Israëlische president), een fanatiek aanhanger van dit Groot-Israël, gaat met deze grenzen van 1967 niet akkoord. In zijn optiek zijn de grenzen van een dergelijk Israël ‘onverdedigbaar’ waardoor de verhoudingen in het Midden-Oosten op scherp worden gezet en Israël’s veiligheid niet kan worden gegarandeerd. Dit probleem, en daarmee de aandacht in het nieuws, is zeer actueel aangezien de Palestijnse autoriteit in september bij het samenkomen van de Verenigde Naties (die vergaderen dan) een oproep wil doen voor het erkennen van een Palestijnse staat volgens de grenzen van 1967. Het is namelijk zo dat veel landen deze Palestijnse staat nog niet officieel hebben erkend.

Settlement politiek en ‘het recht op terugkeer’

Dit dilemma heeft veel meer lagen dan slechts het erkennen van een Palestijnse staat en het creëren van een veilig Israël. Onder andere de settlement politiek van Israël en het recht van vluchtelingen om terug te keren naar hun geboorteland (vastgelegd in het internationaal recht) creëren dit probleem. De 700.000 Joodse kolonisten die zich hebben gevestigd op de Westelijke Jordaanoever nemen strategische plekken in. Zij hebben eigen wegen en de settlements zijn vaak gevestigd op waterbronnen (water is schaars in het Midden-Oosten). Zo is een Palestijnse staat gevestigd volgens de grenzen van 1967 voor veel mensen niet levensvatbaar. Dat wil zeggen dat een levensvatbare staat bijvoorbeeld economisch optimistische vooruitzichten heeft (en die zijn er niet, één van de belangrijkste factoren binnen een economie is infrastructuur, deze is compleet in handen van Israël).

‘De recht op terugkeer’ garandeert de mogelijkheid voor vluchtelingen om zich weer te kunnen vestigen in het land dat zij ontvluchtten. Voor Israël en de Joodse staat betekent dit een catastrofaal probleem. Namelijk: een terugkeer van (rond de) 4 miljoen Palestijnse vluchtelingen betekent dat de Joden op den duur waarschijnlijk niet meer in de meerderheid zullen zijn. Een joodse staat met daarin Joden als de minderheid is vanuit Zionistisch perspectief (het streven van de Joden naar een Joodse staat) onacceptabel.

Of een Palestijnse staat wordt erkend is de vraag. Voor de herverkiezing van president Obama is de Joodse steun in de Verenigde Staten onmisbaar. De hoeveelheid geld die uit deze Joodse lobby komt heeft de kostbare en succesvolle verkiezingscampagne tijdens de vorige verkiezingen voor een groot deel gefinancierd. Het ligt daarom in de lijn der verwachting dat de erkenning van een Palestijnse staat zal worden geblokkeerd (door een veto uit te spreken) door de VS. Kortom: wordt vervolgd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s