DOORBROKEN HEGEMONIE


Het is moeilijker dan ik dacht. Ik ben alweer 56, ietwat kalend, al lang grijs maar jarenlang heb ik op tafeltennisgebied kunnen domineren ten opzichte van die 23-jarige zoon van me. Het omslagpunt zat eraan te komen, hoe moeilijk dat ook is. Dat was mij in de afgelopen jaren tijdens de sporadische potjes ping-pong al duidelijk geworden. Toch bleef ik de (mentale/morele?) winnaar gedurende die jaren. De batjes die weg werden gegooid, de scheldwoorden die de revue passeerden. Al deze zaken onderstreepten mijn gevoel van overwicht, de bevestiging dat ik ondanks dat de jaren begonnen te komen nog steeds mijn zoon kon verslaan. Dat voelde goed.

Tot nu: zomer 2011, Midi-Pyreneeën in Frankrijk: 2-0 in games, nog 1 te gaan en ik moet mijn meerdere erkennen in mijn 23-jarige zoon. Ik sla op en wil om de bal heenlopen voor een topspin-forehand-return … hij heeft me door en speelt de bal tergend langzaam de tegenovergestelde hoek in. Tegen beter weten in strompel ik vallend  terug die hoek in en tracht te bal te retourneren. Lachend vangt hij de bal voordat deze de grond raakt. ‘Ik had je door’ is zijn overbodige en pesterige respons.

Ondanks dat ik moet lachen om zijn opmerking fantaseer ik over hoe ik uithaal en mijn batje richting de andere kant van de tafel gooi. Ik stel me voor hoe hij net aan de kant duikt en verbijsterd kijkt naar het versplinterende batje tegen de massieve muur. Het fantaseren geeft me een vreemd soort voldoening. Ik haat verliezen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s