Obama en zijn buikpijn

De interne Israëlische problematiek rondom de stijgende (huizen)prijzen lijkt -zoals verwacht- zijn weerslag te hebben op internationale standpunten ten aanzien van het Midden-Oosten conflict. Zoals altijd wordt alles dat in Israël gebeurt breed uitgemeten. Afgelopen week besloot minister van Binnenlandse Zaken Eli Yishai tot de goedkeuring van de bouw van 1600 appartementen in Oost-Jeruzalem. Met meer en betaalbare huizen wordt gehoopt dat kritiek uit de samenleving tot op zekere hoogte in de kiem wordt gesmoord. Deze beslissing heeft interessante consequenties. De door veel landen aangehangen grenzen van 1967 worden hiermee namelijk niet gerespecteerd. Het gebied Oost-Jeruzalem behoort volgens die grenzen namelijk tot Palestijns gebied. Daarbij geldt: het bouwen op bezet gebied is volgens internationaal recht verboden. Voor Obama betekent deze schending een vervelende buikkramp. Voor mij wordt hiermee de complexiteit van het conflict en het veelvoud aan lagen dat het bevat onderstreept. Ik zal uitleggen waarom.

Premier Netanyahu (van Israël) wil niet terug naar de grenzen van 1967, zo benadrukte hij een aantal weken geleden. Deze zijn voor Israël ‘onverdedigbaar’. De Palestijnse Autoriteit wil wel graag een vrede gebaseerd op die grenzen en zal daarom eenzijdig (= zonder overeenstemming met de autoriteiten in Israël) een Palestijnse staat uitroepen wanneer de Verenigde Naties bij elkaar komen in september. Naar alle waarschijnlijkheid zullen de VS hun vetorecht gebruiken (een aantal landen mogen dit doen) wanneer er over deze ‘Palestijnse staat’ wordt gestemd, zij zijn immers een bondgenoot van Israël. De buikkramp van Obama zit hem in het volgende punt. Hij is voor veel van zijn campagnesteun (om president van de VS te worden of herkozen te worden is veel geld nodig voor een goede campagne) afhankelijk van de AIPAC (American Israel Public Affairs Committee), een Joodse lobby-organisatie in de VS. De AIPAC is over het algemeen niet gediend van kritiek op Israël dus daaraan kunnen voor Obama nare consequenties hangen. Daarbij: mocht het geld niet naar hem gaan dan zal daar door de AIPAC ongetwijfeld een tegenkandidaat mee worden gesteund. Aan de andere kant van de medaille zit Obama’s presidentiële geloofwaardigheid. Een geloofwaardig leider van een wereldmacht dient daarom het schenden van internationaal recht wel te veroordelen. De VS uitten daarom -zeer diplomatiek- hun bezorgdheid (‘deeply concerned’) t.a.v. de bouw van deze huizen in Oost-Jeruzalem. Of er wat met deze bezorgdheid wordt gedaan is een tweede.

Je kunt veel zeggen over ‘Bibi’ Netanyahu en de Israëlische politiek en vrede zal er onder zijn regering ongetwijfeld niet komen maar het wijzen van vingertjes naar een gemeenschappelijk vijand zorgt ervoor dat de mengelmoes aan culturen, achtergronden en mensen die Israël rijk is een gemeenschappelijk doel voor ogen heeft. De interne problematiek kan beter tot extern probleem worden gemaakt. Dit zorgt weer voor interne cohesie moet ‘Bibi’ hebben gedacht.

De leider van Israël’s grootste steun en toeverlaat Amerika wordt hiermee minder geholpen. Michelle Obama kan met bekertjes warme melk in de weer want de buikpijn van haar man is nog lang niet over.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s