“All may not be well… But all is not lost, either”

Pim Gerritsen in gesprek met Richard Pelgrim

‘All may not be well… But all is not lost, either’

Deze optimistische woorden werden geblogd door Richard Pelgrim (pelgrim.tumblr.com). Richard is 22 jaar en woont al meer dan de helft van zijn leven in Beiroet. Zijn stad, de plek waar hij naar school gaat, een leven heeft opgebouwd, vrienden heeft en werkt, werd vorige week opgeschrikt door een autobom. “In Beiroet voel ik mij thuis en als je lang in Libanon woont dan verwacht je het onverwachte. Ik hoorde van de bom, maar ik moest op tijd op mijn werk zijn dus besteedde er niet veel aandacht aan. Die onrust is normaal zou je kunnen zeggen. Later komt die realisatie pas.”

Volgens Richard verwachten de bewoners van Beiroet het onverwachte. Toch trilt deze explosie door in de Libanese samenleving en schudt het herinneringen los aan eerdere incidenten. Richard kan zich de gebeurtenissen in 2005 en 2006 goed herinneren. Hij was zestien toen premier Hariri bij een bomaanslag om het leven kwam. Een jaar later viel het Israëlische leger Libanon binnen en werd Beiroet bestookt (naar aanleiding van de ontvoering van Israëlische soldaten). Richard stond toen voor zijn kast om zijn spullen te pakken. Met zijn gezin vluchtte hij naar Nederland. ‘Het was bizar dat ik toen, op 16 jarige leeftijd, mijn spullen pakte en mijn huis verliet. Niet wetende of ik terug zou komen. Bij een explosie als deze word ik daar meteen –uit het niets- weer aan herinnerd. Frustraties die ik dacht te hebben verstopt spelen dan weer ineens op. Een gevoel van ‘daar gaan we weer’. Dit is niet de eerste, en zeker niet de laatste keer dat zoiets gebeurt.

Richard heeft dus ook een Nederlands paspoort en daarmee de mogelijkheid om –mocht dat noodzakelijk zijn- te vluchten. Hij realiseert zich terdege dat dit een luxe is, de mogelijkheid om met je paspoort een ander, veilig, onderkomen te vinden. Dat betekent niet dat de frustratie niet enorm is. “Ik denk dat veel mensen zich voelen zoals ik momenteel. Ik ben verliefd op deze plek maar haat hem tegelijkertijd. De onvoorspelbaarheid en chaos maken dat ik me constant moet beraden op wat komen gaat. Kan ik hier over een paar maanden nog wel wonen?”. Richard zit in de afrondende fase van zijn studie aan de American University of Beirut (AUB) en hoopt volgend jaar af te studeren. “Ik  probeer hier mijn eigen leventje zo goed mogelijk op orde te krijgen en te houden. Ik heb mijn studie, mijn vrienden, mijn werk, etc. Het lijkt bijna stabiel als het een tijdje rustig is. Die stabiliteit blijkt dan maar schijn wanneer je je ineens realiseert dat alle machten, machthebbers en invloeden die van alle kanten op Beiroet en Libanon worden uitgeoefend zo duidelijk aanwezig zijn. Dat is een verschrikkelijk gevoel. Het idee dat op een bepaalde plek, bepaalde mensen aan touwtjes trekken en zo de macht hebben om –wanneer zij maar willen- kunnen doden en ontwrichten. Voor mijn gevoel compleet willekeurig. Iedereen speculeert over oorzaken en motieven maar niemand weet echt wat er aan de hand is. Dat frustreert enorm.”

De periodes van stabiliteit en rust waar Richard over vertelt blijken dus maar een bedrieglijk en dun laagje vernis over een instabiele maatschappij. Dit wordt voornamelijk veroorzaakt door de tegenstellingen binnen de Libanese samenleving. Tegenstellingen die opspelen nu het grote buurland Syrië middenin een burgeroorlog zit. De opstandelingen in Syrië zijn voornamelijk soenniet, de meerderheid van de Libanese bevolking is ook soenniet en steunt de opstandelingen. Echter, een belangrijke machtsfactor binnen het Libanese politieke landschap, Hezbollah, is nog altijd loyaal aan het sjiitische Assad-regime (strikt genomen is de ‘Assad-clan’ alawiet, een stroming ontstaan uit het Shiisme). Hezbollah ontvangt nog altijd veel steun vanuit Syrië. Deze verdeeldheid was eerder merkbaar in Tripoli, ten noorden van Beiroet en het lijkt erop dat deze onrust overslaat naar de hoofdstad.

“Het is absoluut niet zeker dat de onlusten echt overslaan. Ik weet het niet, maar het betekent dat ik overal rekening mee moet houden. Ik probeer mijn studie af te ronden en voldoende geld bij elkaar te krijgen om met Kerstmis weer bij mijn familie in Nederland te kunnen zijn. Ik wil niet gedwongen worden hier weg te gaan maar realiseer me steeds weer dat ik wel een back-up plan moet maken. Voor het geval dat.”

Zijn liefde voor Beiroet en de haat voor alle onzekerheid die het wonen in Beiroet met zich meebrengt. In de woorden van Richard, en ik kan het na het aanhoren van zijn verhaal niet mooier verwoorden:

Beirut, our abusive lover –

our love of abuse,

your relentless abuse of our relentless, senseless love;

our loving abuse –

Beirut, I love you

r abuse.

http://Pelgrim.tumblr.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s