Israël valt aan?

Op de achtergrond klinken de geluiden van de bouwplaats naast ons appartement; het huis vult zich met de heerlijke geur van kip en groenten die zojuist zijn opgezet. Ik bekijk mijn mail en lees een ietwat ongerust bericht van mijn moeder: ‘Israël valt aan? Was jij niet in de buurt van de Syrische grens afgelopen weekend?’. Het leven hier is blijkbaar gewoon doorgegaan.

Inderdaad, klaarblijkelijk heeft het Israëlische leger de toevoer van wapens aan Hezbollah verijdeld. Een andere, Syrische, uitleg van gebeurtenissen is dat het Zionistische regime hiermee laat zien dat het de rebellen in Syrië steunt en het Assad-regime hiermee actief ondermijnt. Het verhaal in Syrië is dat er een strategisch depot/centrum van het Assad-regime is aangevallen.

Zoals altijd zal de waarheid ergens in het midden liggen en hoewel geen van de partijen gebaat is bij een extra oorlog weet Israël dat het niet erg waarschijnlijk is dat de Syrische troepen met alle interne problemen direct zullen reageren. Aan de andere kant, een kat in het nauw maakt rare sprongen. Assad was een vijand, zonder enige twijfel, maar het was een voorspelbare vijand. Op wat agressieve retoriek na is er de afgelopen jaren nooit sprake geweest van een Syrische aanval op Israël. De huidige toekomst van Syrië is zeer ongewis en deze onvoorspelbaarheid is zeer onwenselijk voor Israël. Helemaal gezien de strategische ligging van de Golanhoogten. Dit is een gebied in het noorden van Israël en zuiden van Syrië dat na de oorlog van 1967 werd bezet, en nog altijd is bezet, door Israël. Vanaf deze hoogten is zo goed als heel Israël bereikbaar voor raketten, etc. Mocht Assad worden gedwongen de macht over te geven is het maar de vraag wie vanaf die plaatsen een bedreiging vormen voor Israël.

Het blijft allemaal gissen en speculeren maar deze grensoverschrijdende bemoeienis komt dan toch ineens erg dichtbij. Je vraagt je af waar zoiets gaat eindigen. Het Israëlische leger schendt het Libanese luchtruim zo goed als dagelijks en beide landen zijn officieel in oorlog met elkaar. Over de schendingen wordt geklaagd maar de onevenwichtige machtsbalans zorgt ervoor dat Libanon niet echt een vuist kan maken, daarbij heeft het land genoeg aan de interne problemen. Je realiseert je dat Libanon een zeer geïsoleerd en kwetsbaar land is. Met Israël als zuiderbuur en Syrië als noorder- en oosterbuur lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat de vlam overslaat. Ik schreef eerder al over binnenlandse sektarische spanningen. Dit zijn externe machten die controle uitoefenen op dit land. Weer een andere onvoorspelbare factor.

Terwijl ik dit typ staan we op het punt te vertrekken naar het zuiden van Libanon, een ongerept stuk natuur dat na de oorlog van 2006 bezet werd door Israëlische troepen. Vanaf de Libanese zijde werpen we dan een blik op wat door iedereen in Libanon ‘Palestina’ wordt genoemd maar wat volgens internationale kaarten Israël is. Een naam die je hier als buitenlander liever niet te vaak hardop gebruikt. Dat ligt nogal gevoelig.

Ondanks alle spanningen dichtbij de Syrisch/Libanese grens waren we daar afgelopen weekend dicht in de buurt. Door de prachtig besneeuwde bergtoppen en de sneeuwpret leken die problemen voor even heel ver weg, zie foto hieronder.

Wordt vervolgd.

DSC_0224

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s