Terug in Nablus

Afbeelding

10 maart. We zijn alweer ruim twee maanden in het Midden-Oosten. Mijn laatste bericht dateert alweer van bijna 4 weken geleden toen wij in Jordanië aankwamen en ik -nog onder de indruk van hetgeen wij zagen- een stuk schreef over het Hezbollah museum in Libanon.

Jordanië was prachtig. Een land met prachtige vergezichten en een prachtige bevolking. Het was heerlijk een paar weken in Jordanië te zijn, eerst rond te reizen met mijn familie die voor een week overkwam uit Nederland, en vervolgens de tijd te nemen om na te denken over wat het vervolg voor ons in deze contreien is.

Daarom ben ik begonnen te solliciteren bij mensenrechtenorganisaties in het Midden-Oosten, de intentie is er dus om hier te blijven. Ik heb goede hoop om met mijn achtergrond en specialisaties aan de slag te kunnen. Toch blijft de toekomst nog onzeker en houd ik mijn ogen open voor vacatures in Nederland. We wachten het af.

Momenteel schrijf ik dit bericht vanuit Nablus van waaruit we verder zoeken en deze prachtige en gecompliceerde wereld beleven. Ik kan wel zeggen, terug van weggeweest. Twee jaar geleden liep ik hier nog rond als vrijwilliger en werkte ik in de vluchtelingenkampen in en rondom Nablus. Nu huren we een appartementje en is Nablus het warme bad van waaruit ik mijn zoektocht naar werk voortzet.

Photo: Uitzicht vanaf ons nieuwe plekje

Zo ben ik terug op een plek die tegenwoordig officieel Palestina heet. In de Verenigde Naties werd het statuut van de Palestijnse autoriteit opgewaardeerd van ‘waarnemende entititeit’ naar ‘waarnemersstaat'(29 november j.l.). Daarmee werd Palestina de 194e staat binnen de VN en heeft het bijvoorbeeld toegang tot het internationaal strafhof in Den Haag. Hierdoor is er potentieel de mogelijkheid dat de staat Israël vanwege rechtsschendingen door de staat Palestina ter verantwoording wordt geroepen bij het strafhof. Hetzelfde geldt voor oorlogsmisdaden die gepleegd zijn door Palestijnse groeperingen.

Natuurlijk heerste er meteen een uitgelaten stemming toen bleek dat een overgrote meerderheid van de staten (ik meen 138) voor de statusopwaardering stemden. Deze positieve stemming heeft omgeslagen naar frustratie en de Palestijnse maatschappij borrelt. Als sanctie voor deze eenzijdige gang naar de VN (zonder instemming/overleg met Israël) houden de Israëlische autoriteiten belastinggeld achter. Hierdoor kunnen ambtenaren niet, of slechts gedeeltelijk, worden uitbetaald. Daarnaast hebben de autoriteiten aangekondigd het bouwen van nederzettingen in bezet gebied te intensiveren. Een van deze breed bediscussieerde projecten is het E1-project (East 1).

https://i1.wp.com/www.poica.org/editor/case_studies/Metropolitan%20Jerusalem%20-%201.jpg

Kortgezegd zullen de autoriteiten de bouw van huizen in dit E1 gebied starten waarmee de illegale nederzetting Maal Adumnia bij Jeruzalem getrokken. Hierdoor worden de wegen die nu over dat gebied lopen geblokkeerd waarmee de toch al worstelende Palestijnse economie en mobiliteit ernstig worden aangetast. Dat wat vaak zo prachtig een ‘levensvatbare Palestijnse staat’ wordt genoemd wordt dan praktisch onmogelijk gemaakt (zie HIER om de afbeelding in groter formaat te bekijken).

Daarnaast bouwt de frustratie met betrekking tot de duizenden Palestijnse gevangenen in Israëlische gevangenissen zich op. Zeer veel gedetineerden zitten zonder officiële aanklacht vast en aangezien de administratieve detentie die in veel gevallen wordt opgelegd kan worden verlengd blijven sommige gevangenen jarenlang vastzitten zonder te weten waarvoor ze zijn aangeklaagd (veroordeeld zijn ze dan dus niet, er is hier slechts sprake van een administratieve detentie). Uit protest zijn veel gevangenen in de afgelopen jaren in hongerstaking gegaan. Als klap op de vuurpijl stierf vorige week een Palestijnse gevangene in een Israëlische gevangenis die, zo blijkt uit de autopsie, aan de verwondingen ontstaan door marteling overleed.

De frustratie bouwt zich op. Er wordt gesproken over een derde intifada en zoals zo vaak in deze regio is het maar de vraag wat er gaat gebeuren. Met het komend bezoek van president Obama aan Israël en Palestina is het voor de autoriteiten noodzaak protesten en demonstraties niet uit de hand te laten lopen. Aangezien ook de Palestijnse autoriteit haar legitimiteit onder de Palestijnen verliest door verregaande (en voor veel mensen negatieve) collaboratie met de Israëlische autoriteiten ligt het voor de hand dat de bom eens zal barsten.

Weer terug in Nablus voelt als thuiskomen. In ons huisje (zie boven voor het prachtige uitzicht) is het gezellig, het is zonnig, iedereen verwelkomt ons als familie en er worden overal om ons heen prachtige projecten ontplooid. Op een van de heuveltoppen houdt een legerpost van het Israëlische leger de stad nauwlettend in de gaten. Er is eigenlijk niets veranderd.

Advertenties

3 Comments

  1. Hoi Pim,

    Mathijs en Daan zien je natuurlijk het liefst snel weer thuis komen, maar als we je verhaal zo lezen lijkt het erop dat je daar “op je plaats” bent. Hoe of waar dan ook; veel succes met het zoeken van een baan en de allerliefste groetjes uit de Hazenlaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s